เรื่องที่น่ากลัวที่สุดของการมีแฟน อาจไม่ใช่การโดนทิ้ง

แต่อาจเป็นวันที่เราหันกลับมาแล้วพบว่า ระหว่างที่รักใครคนหนึ่งมาก ๆ เราค่อย ๆ ทำตัวเองหายไปจากชีวิตตัวเองโดยไม่รู้ตัว

จากคนที่เคยกินข้าวคนเดียวได้ ก็เริ่มรู้สึกว่าโต๊ะมันเงียบเกินไปถ้าไม่มีเขา

จากคนที่เคยมีวันหยุดของตัวเอง ก็เริ่มไม่รู้ว่าจะทำอะไร ถ้าวันนั้นเขาไม่ว่าง

โทรศัพท์วางอยู่ข้างตัวตลอดเวลา

อ่านข้อความแล้วรอ

เขาหายไปไม่กี่ชั่วโมง ใจก็เริ่มคิดไปไกล

เขาเหนื่อย เราก็กลัวว่าเขาเบื่อ

เขาอยากอยู่คนเดียว เราก็เผลอคิดว่าเราทำอะไรผิด

จนวันหนึ่ง ความรักที่ควรเป็นสิ่งดี ๆ กลายเป็นเหมือนเครื่องช่วยหายใจ

ถ้าเขายังรัก เราก็รู้สึกว่าตัวเองมีค่า

ถ้าเขาอ่อนโยน เราก็โอเค

ถ้าเขาเงียบ โลกทั้งใบก็เหมือนผิดปกติไปหมด

ตรงนี้แหละที่ความรักเริ่มหนักเกินกว่าคนสองคนจะถือไหว

เพราะไม่มีใครควรต้องรับหน้าที่เป็นทั้งคนรัก ครอบครัว เพื่อน ความสุข ความมั่นใจ ที่พักใจ และคนเยียวยาบาดแผลทั้งหมดในชีวิตของเราเพียงคนเดียว

ไม่ใช่เพราะเขารักเราไม่พอ

แต่เพราะไม่มีมนุษย์คนไหนทำหน้าที่ทั้งหมดนั้นได้ตลอดเวลา

โดยเฉพาะผู้หญิง เราโตมากับเรื่องเล่าจำนวนมากที่ทำให้ความรักดูเหมือนปลายทาง

เหมือนวันหนึ่งจะมีใครสักคนเดินเข้ามา แล้วชีวิตที่เคยยุ่งเหยิงจะเรียบร้อยขึ้น

ความเหงาจะหายไป

แผลเก่าจะดีขึ้น

ความไม่มั่นใจจะเบาลง

เราจะรู้สึกว่าตัวเองถูกเลือก และในที่สุดชีวิตก็คงสมบูรณ์เสียที

แต่ความสัมพันธ์จริงไม่ได้ทำงานแบบนั้น

คนรักอาจกอดเราในวันที่แย่ได้

แต่เขาไม่สามารถย้อนกลับไปแก้อดีตทั้งหมดแทนเรา

เขาอาจบอกว่าเรามีค่าเป็นร้อยครั้ง

แต่ถ้าลึก ๆ เรายังต้องฝากคุณค่าของตัวเองไว้ในมือเขา วันหนึ่งคำพูดของเขาก็จะกลายเป็นสิ่งที่เราขาดไม่ได้

และเมื่อสิ่งที่ “อยากมี” กลายเป็นสิ่งที่ “ขาดไม่ได้”

ความรักก็เริ่มมีความกลัวปนอยู่มากขึ้นเรื่อย ๆ

กลัวเสียเขา

กลัวเขาเปลี่ยนไป

กลัวเขาเบื่อ

กลัวกลับไปอยู่คนเดียว

ทั้งที่บางครั้งสิ่งที่เรากลัวจริง ๆ ไม่ใช่การเสียคนคนหนึ่ง

แต่คือการต้องกลับไปอยู่กับตัวเองอีกครั้ง

เพราะเราไม่ได้อยู่กับตัวเองมานานแล้ว

การอยู่คนเดียวให้ได้จึงไม่ได้แปลว่าต้องเก่ง ต้องแข็งแรง หรือไม่ต้องการใคร

มันแค่หมายถึง เรากินข้าวคนเดียวแล้วไม่รู้สึกว่าชีวิตขาดอะไร

มีวันหยุดที่ไม่มีใครนัด แล้วเรายังรู้ว่าจะพาตัวเองไปไหน

มีเรื่องเสียใจ แล้วรู้ว่าจะประคองใจตัวเองยังไง

มีคนเดินออกไป แล้วถึงจะเสียใจมาก เราก็ยังรู้ว่าโลกของเรายังเหลืออยู่

เราอาจยังร้องไห้

ยังคิดถึง

ยังอยากให้ใครสักคนกอด

แต่ชีวิตไม่ได้ดับลงทันทีเพราะอีกคนไม่อยู่

ความรักที่ดีจึงอาจไม่ใช่การเจอใครสักคนแล้วพูดว่า

“เธอคือโลกทั้งใบของเรา”

แต่อาจเป็นการที่คนสองคนต่างมีโลกของตัวเอง

แล้วเปิดประตูให้กันเข้ามาอยู่ในนั้น

บางวันเดินด้วยกัน

บางวันต่างคนต่างกลับไปดูแลชีวิตของตัวเอง

โดยไม่ต้องกลัวว่าระยะห่างเล็ก ๆ จะหมายถึงหมดรัก

ก่อนจะรักใครมาก ๆ เราอาจต้องกลับมาเป็นคนที่อยู่ข้างตัวเองให้ได้เสียก่อน

ไม่ใช่เพื่อจะไม่ต้องการความรัก

แต่เพื่อวันที่ความรักเข้ามา

เราจะไม่ขอให้อีกคนแบกชีวิตทั้งชีวิตของเราไว้

ความรักควรเป็นบ้านที่เราอยากกลับมา

ไม่ใช่ออกซิเจนที่เราขาดไม่ได้

เพราะคนรักควรมาเติมชีวิต

ไม่ใช่มาเป็นทั้งชีวิต