คนที่ยอมทำให้เราทุกอย่าง
อาจไม่ใช่คนที่เราจะเลือก

ส่วนคนที่ทำให้เราเสียใจซ้ำ ๆ
กลับเป็นคนที่เรายังรอให้เขาเปลี่ยน

มันฟังดูไม่ยุติธรรมเลย

ในนิทาน เจ้าชายเดินทางมาช่วยเจ้าหญิง
ส่วนอสูรกายต้องพิสูจน์ว่าภายใต้ความน่ากลัวนั้น ยังมีหัวใจที่รักใครเป็น

แต่พอเป็นชีวิตจริง เรื่องกลับไม่ได้แบ่งบทชัดขนาดนั้น

มีคนหนึ่งคอยถามว่าถึงบ้านหรือยัง
จำได้ว่าเราไม่กินอะไร
อยู่ตรงนั้นทุกครั้งที่เราต้องการ

ขณะที่อีกคนปล่อยให้เรามองหน้าจอตอนตีสอง
อ่านข้อความเดิมซ้ำ ๆ
แล้วพยายามหาความหมายจากคำตอบสั้น ๆ ที่แทบไม่มีอะไรอยู่ในนั้น

เรารู้ว่าใครปฏิบัติกับเราดีกว่า
แต่หัวใจกลับไม่ได้เลือกจากหลักฐานเพียงอย่างเดียว

เพราะคนเรามักไม่ได้รักแค่สิ่งที่ใครสักคนเป็น
เรายังรักสิ่งที่หวังว่าเขาจะกลายเป็นด้วย

เราจึงเผลอมองความใส่ใจของคนดีเป็นเรื่องธรรมดา
แต่กลับมองความอ่อนโยนเพียงชั่วครู่ของคนที่เคยทำร้ายเรา
เป็นสัญญาณว่าอสูรกายกำลังจะกลับใจ

เพียงเพราะวันนี้เขาพูดดี
เราก็เริ่มให้อภัยเมื่อวาน

เพียงเพราะครั้งนี้เขากลับมา
เราก็เริ่มเชื่อว่าเขาจะไม่หายไปอีก

เราไม่ได้หลงรักความเลวร้ายของเขาหรอก
เราหลงรักตอนจบที่สร้างไว้ในใจต่างหาก

ตอนจบที่บอกว่า ถ้าอดทนมากพอ
รักมากพอ
เข้าใจมากพอ
วันหนึ่งเขาจะเปลี่ยนเพราะเรา

และถ้าวันนั้นมาถึง ความเสียใจทั้งหมดที่ผ่านมาก็จะไม่สูญเปล่า

ส่วนคนที่เป็น “เจ้าชาย” ในความคิดของตัวเอง
ก็อาจกำลังเจ็บกับอีกคำถามหนึ่ง

“เรายอมทำให้ทุกอย่างแล้ว ทำไมเขายังไม่เลือกเรา?”

แต่ความดีไม่ใช่สัญญาที่ทำให้อีกคนต้องรักตอบ
การอยู่ข้างใคร ไม่ได้ทำให้เราเป็นเจ้าของตอนจบของเขา
และการมองตัวเองว่าเป็นเจ้าชาย ก็ไม่ได้แปลว่าอีกฝ่ายจะเห็นเราในบทเดียวกัน

เราอาจเป็นคนที่แสนดีในเรื่องที่เล่าให้ตัวเองฟัง
แต่เป็นคนที่เขาไม่ได้รักในเรื่องของเขา

ไม่มีใครผิดเพียงเพราะหัวใจไม่ตรงกัน

สิ่งที่น่ากลัวกว่าไม่ใช่การถูกมองเป็นเจ้าชายหรืออสูรกาย
แต่คือการใช้ทั้งชีวิตพยายามแสดงบทหนึ่ง
เพื่อให้ใครสักคนยอมเลือกเรา

หรือยอมอยู่ในเรื่องที่ถูกทำร้ายซ้ำ ๆ
เพียงเพราะยังเชื่อว่าอีกไม่นาน ตอนจบจะเปลี่ยน

บางทีคำถามอาจไม่ใช่
“ในสายตาเขา เราเป็นเจ้าชายหรืออสูรกาย?”

แต่อาจเป็น
“เมื่ออยู่ในเรื่องนี้ เรากำลังกลายเป็นใคร?”

เพราะความรักที่ดีไม่ควรต้องมีผู้ช่วยชีวิต
และเราไม่จำเป็นต้องรอให้อสูรกายกลับใจ
ถึงจะมีสิทธิ์เดินออกจากปราสาทนั้นเอง