มุ่ย — Muimeisan
เราไม่ได้อยู่กับสื่อชนิดเดียว เราสร้างผ่านภาพ ตัวหนังสือ เสียง พื้นที่ และเรื่องราว — แล้วปล่อยให้แต่ละช่วงของชีวิตเลือกเครื่องมือของมันเอง
ช่วงนี้มีเพื่อนใหม่เข้ามาติดตามกันเยอะ เลยอยากแนะนำตัวเองคร่าว ๆ ว่าเราเป็นใคร และที่ผ่านมาเราเดินทางมายังไงบ้าง
เรา “มุ่ย” ศศิ ธนาดีโรจน์กุล เป็น Creator ที่ทำงานด้านสร้างสรรค์หลายสื่อ จะเรียกว่า Multidisciplinary Artist ก็ได้ เพราะตลอดชีวิตการทำงาน เราไม่ได้อยู่กับสื่อชนิดเดียว เราวาดรูป เขียนหนังสือ ทำ Podcast สอน บรรยาย ทำคอนเทนต์ และแต่งเพลง
จากภูมิสถาปัตย์สู่ Digital Art
ต้นทางเราเรียนจบคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สาขาภูมิสถาปัตยกรรม พื้นฐานของเราเลยเริ่มจากเรื่องการออกแบบ การคิดเป็นระบบ การมองพื้นที่ และการแก้ปัญหา ก่อนที่ชีวิตจะค่อย ๆ พาเราเข้าสู่โลกของ Digital Art และ Illustration จนมีโอกาสไปทำงานที่ประเทศสิงคโปร์ในตำแหน่ง Digital Artist
สมัยนั้นคำว่า Digital Artist ยังต้องอธิบายกันพอสมควร บางทีบอกผู้ใหญ่ว่าทำ Digital Art เขาจะพยักหน้าแล้วถามต่อว่า “อ๋อ ทำคอมเหรอ”
เออ…ถือว่าใกล้เคียง 55555
งาน ลูกค้า และพื้นที่ที่งานเคยเดินทางไปถึง
หลังจากนั้นเราทำงานสร้างสรรค์มาเรื่อย ๆ มีลูกค้าทั้งในไทยและต่างประเทศ ตั้งแต่ Fujitsu, True, Samsung, B2S บริษัทเอกชน หน่วยงานภาครัฐ ไปจนถึงระดับกระทรวง
ในสาย Digital Art เราเคยได้รับรางวัล ASIAGRAPH ซึ่งเป็นรางวัลด้าน Digital Art ระดับเอเชีย 3 สมัย ผลงานเคยไปจัดแสดงที่ประเทศตุรกีที่ Luna Grande Art Gallery เคยได้รับการเผยแพร่ในนิตยสารทั้งไทยและต่างประเทศ และผลงานเคยขึ้น Billboard ตามจุดสำคัญ ๆ ในกรุงเทพฯ
เป็นความรู้สึกประหลาดดีเหมือนกันตอนเห็นงานตัวเองอยู่บน Billboard ขนาดมหึมา งานใหญ่กว่าคนวาดเป็นร้อยเท่า แต่คนวาดก็ยังกลับบ้านมาเปิดคอมทำงานชิ้นต่อไปเหมือนเดิม
นี่แหละความหรูหราของชีวิตศิลปิน 55555
สอนและบรรยาย
เราเคยเป็นอาจารย์พิเศษให้มหาวิทยาลัยศรีปทุมและมหาวิทยาลัยกรุงเทพ โดยที่มหาวิทยาลัยกรุงเทพ เรามีโอกาสกลับไปสอนวิชา Site Planning ซึ่งเป็นวิชาในสายภูมิสถาปัตยกรรมที่เราเรียนมาโดยตรง
ชีวิตมันอ้อมดีเหมือนกัน จากเด็กภูมิสถาปัตย์ ไปเป็น Digital Artist ที่สิงคโปร์ ทำงานศิลปะอยู่หลายปี แล้ววันหนึ่งก็กลับมายืนหน้าห้องสอน Site Planning
บางทีชีวิตไม่ได้พาเราออกนอกเส้นทางหรอก มันแค่พาอ้อมไปเก็บของก่อนกลับมา 55555
จากห้องเรียนถึงหน่วยงานภาครัฐ
นอกจากสอนมหาวิทยาลัย เรายังเคยได้รับเชิญไปบรรยายให้หลายสถาบัน ตั้งแต่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา โรงเรียนราชินี ระดับปริญญาโท มหาวิทยาลัยรังสิต ไปจนถึงกรมธนารักษ์ กระทรวงการคลัง และองค์กรอีกหลายแห่ง
เราเลยเคยยืนพูดตั้งแต่หน้าเด็กมัธยม นักศึกษา คนทำงาน ผู้บริหาร ไปจนถึงบุคลากรภาครัฐ และสิ่งหนึ่งที่ค้นพบคือ ไม่ว่าคนฟังจะอายุเท่าไร ถ้าสไลด์มึงน่าเบื่อ เขาก็ง่วงเหมือนกันหมด 55555
เราไม่เคยผูกตัวเองไว้กับสื่อชนิดเดียว
งานเขียนก็เป็นอีกส่วนหนึ่งของชีวิต เราเคยมี Pocketbook ของตัวเองวางขายในท้องตลาดชื่อ “ลาเจ้านายไปตามฝัน”
ชื่อค่อนข้างฮึกเหิม แต่อ่านจบแล้วอย่าเพิ่งเดินไปลาออกนะ เช็กเงินในบัญชีก่อน ไม่งั้นอาจต้องมีภาคต่อชื่อ “กลับไปหานาย เพราะความฝันเริ่มไม่จ่ายค่าไฟ” 55555
เราทำ Podcast มานานเหมือนกัน Podcast ของเราเคยขึ้นสไลด์หลักของ Apple Podcasts และเคยได้รับเลือกเป็น New & Noteworthy รวมถึงตัวเราเองก็เคยมีโอกาสออกทีวีหลายช่อง
พอถึงยุค NFT เราก็กระโดดเข้าไปทำด้วย และเคยขายผลงาน NFT ไปเป็นร้อยชิ้น สำหรับเรา มันไม่ได้รู้สึกว่าเปลี่ยนอาชีพไปทำอย่างอื่น เพราะตั้งแต่แรกเราไม่เคยมองตัวเองว่าต้องผูกติดกับเครื่องมือชนิดเดียว
บางช่วงสร้างด้วยภาพ บางช่วงสร้างด้วยตัวหนังสือ บางช่วงสร้างด้วยเสียง บางช่วงเป็นหนังสือ บางช่วงเป็น Podcast บางช่วงเป็น Digital Art บางช่วงเป็น NFT และทุกวันนี้ก็มีงานเพลงเพิ่มเข้ามาอีกอย่าง
เครื่องมือเปลี่ยน แต่คนสร้างยังเป็นคนเดิม
ชีวิตจริงไม่ได้ลื่นอย่างกับพื้นห้างเพิ่งลงแว็กซ์
ถ้าเล่าชีวิตเฉพาะด้านที่ดูดี ประวัติเราก็คงออกมาประมาณว่า จบจุฬาฯ ไปทำงานสิงคโปร์ ได้รางวัลระดับเอเชีย 3 สมัย มีงานแสดงต่างประเทศ มีหนังสือ สอนมหาวิทยาลัย บรรยายให้หลายสถาบัน ทำงานกับบริษัทใหญ่ งานขึ้น Billboard ทำ Podcast และขาย NFT เป็นร้อยชิ้น
อ่านแล้วเหมือน Career Path ลื่นอย่างกับพื้นห้างเพิ่งลงแว็กซ์
แต่ชีวิตจริงไม่ใช่แบบนั้นเลย
อีกด้านหนึ่ง เราป่วยเป็นโรคไบโพลาร์มาเกือบ 20 ปี ตลอดช่วงเวลานั้น เราเคยต้องเข้าโรงพยาบาลและนอนรักษาตัวครั้งละประมาณเดือนครึ่งถึง 9 รอบ
ถ้าคิดรวมกันก็เป็นเวลามากกว่าหนึ่งปีของชีวิตที่ไม่ได้อยู่หน้าคอม ไม่ได้วาด ไม่ได้สอน ไม่ได้ขึ้นเวที ไม่ได้สร้างอะไรเท่ ๆ ให้เอามาเขียนใน Portfolio
แค่อยู่ในโรงพยาบาลและพยายามกลับมาใช้ชีวิตให้ได้อีกครั้ง
นี่คือเหตุผลที่เวลาเรามองย้อนกลับไป เราไม่เคยมองชีวิตตัวเองเป็นเส้นตรง มันมีช่วงที่งานกำลังไปดี แล้วต้องหยุด มีช่วงที่สร้างได้เยอะมาก แล้ววันหนึ่งสร้างอะไรไม่ไหว มีช่วงที่ขึ้นเวทีรับรางวัล และมีช่วงที่นอนอยู่ในโรงพยาบาลเป็นเดือน ๆ
ทั้งสองอย่างคือคนคนเดียวกัน
เราไม่ได้เล่าเรื่องนี้เพื่อให้ใครสงสาร และไม่ได้คิดว่าการป่วยทำให้ตัวเองพิเศษกว่าคนอื่น แต่ถ้าจะเล่าประวัติชีวิต ก็ควรเล่าทั้งด้านที่ขึ้นเวทีและด้านที่ลุกจากเตียงไม่ได้
ไม่อย่างนั้นมันไม่ใช่ประวัติชีวิต มันคือโบรชัวร์ประชาสัมพันธ์ 55555
สิ่งที่เราภูมิใจที่สุดคือ เรายังสร้างงานอยู่
พอมองกลับไป สิ่งที่เราภูมิใจที่สุดจึงอาจไม่ใช่รางวัล ไม่ใช่งานต่างประเทศ ไม่ใช่ Billboard ไม่ใช่ลูกค้าบริษัทใหญ่ หรือการเคยขึ้นหน้า Apple Podcasts
แต่คือหลังจากผ่านเรื่องทั้งหมดนั้นมา เรายังสร้างงานอยู่
และยังอยากลองทำสิ่งใหม่ ๆ อยู่เสมอ
เราเลยไม่ค่อยเชื่อว่าคนหนึ่งคนจำเป็นต้องเป็นได้แค่อย่างเดียว เรียนภูมิสถาปัตย์ ไม่ได้แปลว่าต้องเป็นภูมิสถาปนิกตลอดชีวิต เป็นนักวาด ไม่ได้แปลว่าห้ามเขียน เขียนหนังสือ ไม่ได้แปลว่าห้ามทำ Podcast ทำภาพ ไม่ได้แปลว่าห้ามทำเพลง
ทุกอย่างที่เราเคยทำไม่ได้แยกออกจากกัน มันค่อย ๆ ประกอบกันเป็นคนคนเดียว
เรา มุ่ย
เป็น Creator และ Multidisciplinary Artist คนหนึ่งที่ทำงานสร้างสรรค์ผ่านหลายสื่อมาตลอดชีวิต ผ่านทั้งวันที่งานไปอยู่บน Billboard และวันที่ตัวเองต้องอยู่ในโรงพยาบาลเป็นเดือน ๆ
เราไม่ได้พยายามเป็นทุกอย่าง เราแค่ใช้สิ่งที่เรามีสร้างงานไปเรื่อย ๆ
บางช่วงก็สร้างภาพ บางช่วงสร้างเรื่อง บางช่วงสร้างเสียง
และบางช่วงของชีวิต สิ่งที่ยากที่สุดคือการ “สร้างตัวเองกลับขึ้นมาใหม่”
แต่เราก็ทำมันมาแล้วหลายครั้ง