ไปเจอความคิดหนึ่งที่น่าสนใจมาก เพราะมันไม่ใช่แค่เรื่อง “ผู้หญิงเก่งขึ้น” หรือ “ผู้ชายหาคู่ยากขึ้น” แต่มันเหมือนกำลังพูดถึงการเปลี่ยนโครงสร้างของความสัมพันธ์ทั้งสังคม

เมื่อหลายปีก่อน มีคนที่เคยใช้ชีวิตในยุโรปเล่าว่า ผู้หญิงในบางประเทศค่อนข้างพึ่งพาตัวเองได้สูง มีชีวิตของตัวเองชัด และไม่ได้มองว่าการมีคู่คือสิ่งจำเป็น เลยมีคนเลือกโสดกันเยอะ ขณะเดียวกันผู้ชายบางส่วนก็หันไปมองหาคู่ชีวิตจากเอเชียหรืออาเซียนมากขึ้น

ตอนนั้นถ้ามองกลับมาที่ไทย อาจรู้สึกว่าสังคมเรายังไม่เหมือนขนาดนั้น

แต่เดี๋ยวนี้เริ่มไม่แน่แล้ว

เราเห็นทั้งคนที่หย่าร้าง คนที่ไม่อยากแต่งงาน คนที่เลือกอยู่คนเดียว คนที่อยากมีคู่แต่หาไม่ได้ และคนที่รู้สึกว่าชีวิตตัวเองโอเคอยู่แล้วจนไม่เห็นเหตุผลว่าทำไมต้องรีบมีใคร

ประเด็นที่น่าสนใจจึงอาจไม่ใช่ว่า “ผู้หญิงไม่แคร์ผู้ชาย” หรือ “ผู้ชายจะไปหาผู้หญิงต่างชาติ” แต่คือ ความจำเป็นของการมีคู่กำลังลดลงสำหรับคนจำนวนหนึ่ง

เมื่อก่อนความรัก การแต่งงาน ครอบครัว และความมั่นคงแทบจะถูกผูกไว้ด้วยกันเป็นแพ็กเดียว แต่ตอนนี้คนสามารถหาเงินเอง อยู่คนเดียวเอง มีเพื่อน มีงาน มีโลกออนไลน์ มีสังคมของตัวเอง และสร้างชีวิตที่มีความหมายได้โดยไม่ต้องแต่งงาน

พอเงื่อนไขเปลี่ยน วิธีเลือกคู่ก็ย่อมเปลี่ยนตาม

คนอาจเลือกช้าขึ้น เลือกละเอียดขึ้น หรือขยายขอบเขตออกไปนอกประเทศมากขึ้น เพราะถ้าไม่เจอคนที่เข้ากันจริง ๆ การอยู่คนเดียวอาจไม่ได้ดูน่ากลัวเหมือนในอดีตอีกแล้ว

ดังนั้นคำถามว่า

“อีกสิบปี ผู้ชายไทยจะเริ่มมองหาคู่ต่างชาติมากขึ้นเหมือนที่เคยเห็นในบางประเทศยุโรปไหม?”

เป็นคำถามที่น่าจับตาจริง ๆ

และ Gen Y นี่แหละอาจเป็นรุ่นที่น่าสนใจที่สุด เพราะเป็นรุ่นที่โตมากับภาพครอบครัวแบบเดิม แต่กำลังใช้ชีวิตอยู่ในโลกที่นิยามคำว่า “คู่ชีวิต” เปลี่ยนไปเรื่อย ๆ

อีกสิบปีค่อยกลับมาเปิดข้อความนี้ดูใหม่

บางทีมันอาจเป็นแค่ข้อสังเกตขำ ๆ วันนี้

หรืออาจกลายเป็นภาพของสังคมในอนาคตจริง ๆ ก็ได้