สังเกตง่าย ๆ เลยนะ

ถ้าคนที่เราคุยด้วยเขาสนใจเรา เขาจะถามเรื่องเรากลับบ้าง

ไม่ใช่ปล่อยให้เราถามอยู่คนเดียว

เราเคยสังเกตว่า บทสนทนาที่มันไปต่อได้แบบไม่เหนื่อย มันมักไม่ได้เกิดจากการที่คนหนึ่ง “เก่งคุย” อยู่ฝ่ายเดียว แต่มันเกิดจากการที่อีกฝ่ายก็อยากรู้จักเราด้วย

เราเล่าเรื่องงาน เขาก็อาจถามต่อว่าเป็นยังไงบ้าง

เราเล่าเรื่องที่ชอบ เขาก็อยากรู้ว่าทำไมถึงชอบ

เราเล่าเรื่องชีวิต เขาก็ไม่ได้แค่ตอบ “อ๋อ” แล้วปล่อยให้เราหาคำถามใหม่มาโยนต่อ

มันจะมีการรับแล้วส่งกลับ

เหมือนเล่นลูกบอลกัน

ไม่ใช่เราปาลูกบอลไปเรื่อย ๆ แล้วอีกฝ่ายรับไว้เฉย ๆ แต่ไม่เคยโยนกลับมา

บทสนทนาแบบ Two-way conversation มันเลยดูง่ายมากในแชท

เราเรียกง่าย ๆ ว่า

“แชทไม่หนักขวา”

คือไม่ได้มีแต่ข้อความของเราฝั่งเดียวที่ยาวเป็นพรืด

เราไม่ต้องเป็นคนถามว่า

ทำอะไรอยู่

กินข้าวหรือยัง

วันนี้เป็นยังไง

ชอบอะไร

ทำงานอะไร

วันหยุดทำอะไร

มีพี่น้องไหม

ชอบดูหนังหรือเปล่า

แล้วอีกฝ่ายก็ตอบทีละคำสองคำเหมือนกำลังกรอกแบบสอบถาม

เพราะถ้าคนสองคนอยากรู้จักกันจริง ๆ บทสนทนามันจะค่อย ๆ แตกกิ่งเอง

คำตอบหนึ่งพาไปอีกคำถามหนึ่ง

เรื่องหนึ่งพาไปอีกเรื่องหนึ่ง

บางทีคุยเรื่องงานอยู่ดี ๆ ก็เลยไปถึงวัยเด็ก

คุยเรื่องอาหารก็เลยไปถึงเรื่องครอบครัว

คุยเรื่องเพลงก็รู้ไปถึงนิสัยบางอย่างของอีกคน

มันไม่จำเป็นต้องถามคำถามลึกซึ้งตลอดเวลาเลย

แค่มีความรู้สึกว่า

“เราอยากรู้จักตัวเองเพิ่มอีกนิด”

ก็พอแล้ว

แน่นอนว่าเรื่องนี้ไม่ได้แปลว่า ถ้าใครไม่ถามเราเยอะ ๆ แล้วเขาไม่สนใจเราเสมอไป

บางคนพูดไม่เก่ง

บางคนไม่เก่งเรื่องแชท

บางคนแสดงความสนใจด้วยวิธีอื่น

บางคนต้องใช้เวลากว่าจะเปิดบทสนทนาได้

เพราะฉะนั้นเราไม่คิดว่าควรเอาจำนวนคำถามไปใช้เป็นเครื่องจับโกหกว่าใครชอบหรือไม่ชอบเรา

แต่ถ้าคุยกันมาระยะหนึ่งแล้วรูปแบบมันยังเป็นแบบเดิมตลอด

คือเราถาม

เขาตอบ

เราชวน

เขาตาม

เราเปิดเรื่อง

เขารอ

แล้วถ้าเราหยุด ทุกอย่างก็หยุดตาม

อันนี้ก็น่าคิดเหมือนกัน

เพราะบางทีสิ่งที่ทำให้เราเหนื่อยไม่ใช่การ “คุยไม่เก่ง”

แต่มันคือการที่เรากำลัง แบกบทสนทนาอยู่คนเดียว

เราต้องคิดหัวข้อ

เราต้องประคองบรรยากาศ

เราต้องเป็นคนทำให้แชทไม่ตาย

จนบางครั้งเราอาจหลงคิดว่า

“เราน่าเบื่อหรือเปล่าวะ”

ทั้งที่จริง ๆ อาจไม่ใช่เรื่องของความน่าเบื่อเลย

แค่บทสนทนานั้นมีแรงส่งมาจากฝั่งเดียว

เราเลยชอบสังเกตเรื่องเล็ก ๆ แบบนี้มากกว่าไปพยายามเดาว่าอีกฝ่าย “รู้สึกอะไร”

ไม่ต้องอ่านใจเขา

ดูแค่สิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า

เขาอยากรู้จักเราบ้างไหม

เขาจำเรื่องที่เราเล่าได้ไหม

เขาหยิบเรื่องของเรากลับมาถามไหม

เขาเคยเปิดบทสนทนาเองบ้างหรือเปล่า

เพราะความสนใจไม่จำเป็นต้องแสดงออกใหญ่โต

บางทีมันอยู่ในประโยคธรรมดามาก ๆ อย่าง

“แล้วตัวเองล่ะ?”

ประโยคสั้น ๆ แค่นั้นเอง

แต่มันบอกเราว่า

บทสนทนานี้ไม่ได้มีเราอยู่คนเดียว

และสำหรับเรา นั่นแหละคือแชทที่ไม่หนักขวา