โซเชียลมีเดียอาจเป็นทางลัดของ “การนินทาราคาถูก” ที่ถูกที่สุดเท่าที่เคยมีมา

เมื่อก่อนถ้าจะจับกลุ่มนินทาใครสักคน อย่างน้อยยังต้องเดินทางไปเจอกัน ตั้งวงสภากาแฟ เสียเวลา เสียค่าน้ำมัน เสียค่ากาแฟ

เดี๋ยวนี้ไม่ต้องแล้ว

นอนอยู่บ้านก็จับผิดชีวิตคนอื่นได้
เปิดมือถือขึ้นมา ไถเจอโพสต์ใครสักคน
แล้วใช้เวลาอีกครึ่งชั่วโมงวิจารณ์ว่าเขาใช้ชีวิตผิดตรงไหน

ต้นทุนแทบเป็นศูนย์

ยกเว้นอย่างเดียวที่เรามักไม่ได้นับเป็นต้นทุน

เวลาชีวิตของตัวเอง

เราไม่ได้หมายความว่าห้ามวิจารณ์ใคร หรือทุกความคิดเห็นในโลกออนไลน์คือการนินทา

การตั้งคำถาม การถกเถียง หรือการวิจารณ์เรื่องที่กระทบสังคมมันมีประโยชน์

แต่บางครั้งมันมีเส้นบาง ๆ ระหว่าง

“ฉันกำลังคุยเรื่องนี้เพราะมันสำคัญ”

กับ

“ฉันกำลังใช้ชีวิตของคนอื่นเป็นความบันเทิง เพราะชีวิตตัวเองไม่มีอะไรให้โฟกัสตอนนี้”

และสิ่งที่น่ากลัวคือ เส้นนั้นบางมากจนบางทีเราไม่รู้ตัว

เราอาจรู้หมดว่าอินฟลูคนนี้เลิกกับใคร
ดาราคนนั้นพูดอะไรผิด
คนนั้นแต่งตัวแปลก
คนนี้ใช้เงินยังไง
บ้านใครเป็นแบบไหน
ใครควรเลิกกับใคร

แต่กลับไม่รู้เลยว่า

งานของตัวเองไปถึงไหนแล้ว
เงินเก็บเพิ่มขึ้นหรือยัง
สุขภาพดีขึ้นไหม
สิ่งที่อยากเรียนเริ่มหรือยัง
ความฝันที่เคยบอกว่าอยากทำ ตอนนี้เดินไปถึงไหนแล้ว

การกดคนอื่นลงอาจทำให้เรารู้สึกสูงขึ้นชั่วคราว

แต่มันไม่ได้ทำให้ “เลเวล” ชีวิตเราสูงขึ้นจริง ๆ

ชีวิตไม่ได้มี EXP เพิ่มเพราะเราชนะคอมเมนต์

ตรงกันข้าม เวลาที่ใช้เถียงเรื่องชีวิตคนอื่นหนึ่งชั่วโมง ก็คือหนึ่งชั่วโมงที่หายไปจากชีวิตเราแบบจริง ๆ

เพราะฉะนั้นบางครั้งชัยชนะที่ดีที่สุดบนโซเชียลอาจไม่ใช่การเถียงชนะ

แต่อาจเป็นการเลื่อนผ่าน

ไม่ใช่เพราะเราแพ้
ไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายถูก
แต่เพราะเรื่องนั้นไม่คุ้มกับเวลาชีวิตของเรา

โลกออนไลน์เป็นได้ทั้งห้องสมุด ห้องเรียน ตลาด ที่ทำงาน เวทีสร้างผลงาน และประตูไปหาโอกาสใหม่ ๆ

แต่มันก็เป็นหลุมที่เราสามารถโยนเวลาหลายปีลงไปได้โดยไม่รู้ตัวเหมือนกัน

สุดท้ายแล้วเราเลือกได้ว่าจะใช้มือถือเพื่อดูว่า
“วันนี้คนอื่นทำอะไรผิด”

หรือใช้มันเพื่อถามตัวเองว่า

วันนี้ชีวิตเราเดินไปข้างหน้าอีกนิดหรือยัง