บางคนใช้เวลาทั้งชีวิตถามว่า
“ทำไมคนอื่นถึงไม่ดีกับเราเลย”

แต่ไม่เคยย้อนกลับไปดูว่า
ตอนที่เราเดินผ่านชีวิตคนอื่น เราทิ้งอะไรไว้ข้างหลังบ้าง

คำพูดประชดเล็ก ๆ
ข้อความที่ตั้งใจเหน็บ
การเอาเรื่องของใครไปเล่าต่อให้คนอื่นหัวเราะ
การทำให้ใครสักคนรู้สึกเล็กลง เพื่อให้ตัวเองรู้สึกใหญ่ขึ้น

ตอนทำ เราอาจคิดว่ามันไม่มีอะไร

แค่พูดไปงั้น
แค่โมโห
แค่เอาคืน
แค่เขาสมควรโดน

แล้ววันหนึ่ง พอเราเป็นฝ่ายถูกเมิน
ถูกพูดถึงในแบบที่ไม่ชอบ
ไม่ได้รับความเห็นใจในวันที่ต้องการ

เรากลับสงสัยว่า

ทำไมโลกใจร้ายจัง

เรื่องแปลกคือ เรามักจำได้แม่นว่าคนอื่นเคยทำอะไรกับเรา
แต่จำวันที่ตัวเองทำให้ใครรู้สึกแบบเดียวกันไม่ค่อยได้

เพราะตอนเราเป็นคนถือก้อนหิน
มันเบากว่าตอนเราเป็นคนโดนปาเสมอ

ไม่มีใครจำเป็นต้องเป็นคนดีตลอดเวลา
มนุษย์มีวันที่หงุดหงิด มีวันที่พูดแรง มีวันที่ตัดสินคนอื่นเร็วเกินไป

แต่สิ่งหนึ่งที่น่าคิดคือ

เราไม่สามารถใช้ชีวิตแบบทำร้ายใครไปเรื่อย ๆ
แล้วคาดหวังว่าทุกประตูที่เดินไปถึงจะมีแต่คนยิ้มต้อนรับ

ไม่ใช่เพราะจักรวาลกำลังลงโทษ
ไม่ใช่เพราะกรรมจะตามทันแบบละครหลังข่าว

แต่มนุษย์จำความรู้สึกได้

คนจำได้ว่าอยู่ใกล้เราแล้วสบายใจไหม
คุยกับเราแล้วต้องระวังตัวหรือเปล่า
วันที่เขาอ่อนแอ เราเคยซ้ำเขาไหม
วันที่เราได้เปรียบ เราเคยเหยียบใครไว้หรือเปล่า

ชื่อเสียงของคนคนหนึ่งไม่ได้เกิดจากสิ่งที่เขาพูดถึงตัวเอง

แต่มันค่อย ๆ ถูกสร้างขึ้น
ในความทรงจำของคนที่เคยเจอเขา

นี่อาจเป็นเหตุผลที่ก่อนจะถามว่า
“ทำไมไม่มีใครยื่นดอกไม้ให้เราเลย”

บางทีคำถามที่สำคัญกว่าอาจเป็น

ตลอดทางที่ผ่านมา
มือของเราเคยถืออะไรไปหาคนอื่นบ้าง

เพราะโลกไม่ได้ใจร้ายเสมอไป

แค่บางครั้ง
สิ่งที่รอเราอยู่ปลายทาง

มีหน้าตาคล้ายกับสิ่งที่เราเคยทิ้งไว้ระหว่างทาง