ถ้าถามว่า ประเทศแรกสุดที่เราเคยอยากไปอยู่ อยากไปทำงานมากที่สุดคือที่ไหน

น่าจะเป็น อเมริกา

อย่างน้อยก็อเมริกาในภาพที่เราเคยรู้จัก ก่อนที่อะไรหลายอย่างมันจะดูเหลวเป๋วไปกว่านี้

ตอนนั้นเรามองอเมริกาว่าเป็น ดินแดนแห่งโอกาส

คนเริ่มจากศูนย์ก็ไปได้

คนไม่มีเส้นก็สร้างตัวได้

ถ้ามีความสามารถ มีความพยายาม มีไอเดีย ก็มีพื้นที่ให้ลอง

มันเป็นภาพของประเทศที่เหมือนจะบอกว่า

“ถ้ามึงมีของ มึงก็ลองมา”

ซึ่งตอนเด็กกว่านี้เราชอบความรู้สึกแบบนั้นมาก

แต่พออายุมากขึ้น อ่านข่าวมากขึ้น เห็นเรื่องปืน เรื่องความรุนแรง เรื่องอาชญากรรม เรื่องความไม่ปลอดภัยต่าง ๆ มากขึ้น ความอยากไปอยู่ก็ค่อย ๆ หาย

ไม่ได้แปลว่าอเมริกาทั้งประเทศเป็นแบบนั้นหมดนะ

แต่สำหรับเรา แค่ความรู้สึกว่าเรื่องปืนมันใกล้ตัวกว่าที่เราคุ้นเคย มันก็ทำให้ไม่ค่อยอยากเอาชีวิตไปเสี่ยงแล้ว

สรุปง่าย ๆ คือ

อยู่บ้านก็ดีกว่า

ถ้าแมลงไม่เยอะไปหน่อย

แล้วฝนตกทีไรน้ำไม่ต้องลุ้นว่าจะท่วมบ้านไหม

ก็น่าจะดีกว่านี้อีก

จริง ๆ ถ้าถามความรู้สึกแรก ๆ ตอนกลับมาอยู่ไทยว่าเป็นยังไง

คำตอบคือ

ไม่ได้อยากอยู่ไทย

และไม่ได้คิดด้วยว่าจะอยู่ที่นี่ไปตลอด

เราเคยคิดว่าชีวิตเราน่าจะไปอยู่ที่อื่น

ทำงานที่อื่น

ใช้ชีวิตอีกแบบหนึ่ง

แต่เพราะป่วย ชีวิตมันเลยพากลับมาตั้งต้นที่นี่อีกครั้ง

ตอนนั้นไม่ได้รู้สึกโรแมนติกอะไรกับคำว่า “บ้านเกิด” หรอก

มันออกแนว

เออ กลับมาก่อน เพราะตอนนี้ต้องกลับ

มากกว่า

แต่พออยู่ไปเรื่อย ๆ

แปลกดีนะ

จากที่เคยคิดว่าไม่อยากอยู่

มันค่อย ๆ กลายเป็นว่าเรารักที่นี่ในรูปแบบหนึ่ง

ไม่ได้รักแบบหลับหูหลับตาว่าทุกอย่างดี

เพราะอะไรที่ไม่โอเค เราก็ยังเห็นว่าไม่โอเค

เรื่องระบบ

เรื่องคน

เรื่องสังคม

เรื่องอากาศ

เรื่องเมือง

เรื่องน้ำท่วม

เรื่องแมลงที่บางทีก็รู้สึกว่าแม่งเยอะไปไหม

แต่พออยู่ไปนาน ๆ เราก็เริ่มรู้วิธีอยู่กับมัน

หลายอย่างที่เมื่อก่อนรับไม่ได้

พอปรับตัวจนชิน

มันก็…

อยู่ได้ของมัน

แล้วเรื่องที่สำคัญมากกว่าประเทศในอุดมคติ คือ ตอนนี้คนที่เรารักอยู่ที่นี่

ครอบครัวอยู่ที่นี่

เพื่อนอยู่ที่นี่

คนที่เราผูกพันอยู่ที่นี่

พอคิดแบบนี้ คำว่า “อยากย้ายประเทศ” มันเลยไม่ใช่คำถามง่าย ๆ แบบเดิมแล้ว

เพราะเมื่อก่อนเราอาจเลือกประเทศจาก

โอกาส

งาน

รายได้

วัฒนธรรม

หรือภาพชีวิตที่เราอยากมี

แต่พอถึงจุดหนึ่ง เรากลับเริ่มเลือกจากคำถามว่า

แล้วคนของเราอยู่ที่ไหน

มันทำให้เราเข้าใจว่า “บ้าน” อาจไม่ได้แปลว่าสถานที่ที่ดีที่สุดในโลก

มันอาจแค่เป็นสถานที่ที่เรารู้วิธีใช้ชีวิตอยู่ในนั้นแล้ว

รู้ว่ากินอะไร

ไปไหน

คุยกับใคร

เวลาแย่โทรหาใคร

เวลาเหนื่อยกลับไปหาใคร

แล้วความคุ้นเคยนี่แหละที่วันหนึ่งมันค่อย ๆ กลายเป็นความสบาย

ประเทศไทยสำหรับเราตอนนี้เลยเป็นประมาณนั้น

ไม่ได้เพอร์เฟกต์

แต่ อยู่สบาย

โดยเฉพาะถ้าไม่คิดอะไรมากเกินไป

ไม่เอาทุกข่าวมาประสาทแดก

ไม่เอาทุกคนที่เราไม่ชอบมาอยู่ในหัว

ไม่เอาทุกปัญหาของประเทศมาแบกเป็นปัญหาส่วนตัวทั้งหมด

ชีวิตมันก็เบาลงเยอะ

ส่วนเรื่องคน toxic เราก็คิดง่ายขึ้นมากแล้ว

มันมีกันทั่วโลก

ย้ายประเทศก็ไม่ได้แปลว่าจะย้ายหนีมนุษย์ประเภทที่เราไม่ชอบพ้น

ญี่ปุ่นก็มี

อเมริกาก็มี

ไทยก็มี

ทุกที่มีหมด

สุดท้ายเราเลยคิดว่า ประเทศที่ “เหมาะกับเรา” อาจไม่ใช่ประเทศที่ไม่มีข้อเสีย

เพราะไม่มีที่ไหนแบบนั้น

แต่มันคือที่ที่

ข้อเสียของมัน

เรารับมือไหว

ข้อดีของมัน

ยังมีความหมายกับเรา

และที่สำคัญ

ยังมีคนที่เราอยากกลับบ้านไปหาอยู่ตรงนั้น

เมื่อก่อนถ้ามีคนถามว่า

“อยากอยู่ไทยไปตลอดไหม”

เราอาจตอบเร็วมากว่า

ไม่

แต่ตอนนี้ถ้าถามอีกที

เราน่าจะตอบว่า

เออ…ก็อยู่ได้นะ

ขออย่างเดียว

แมลงน้อยลงหน่อย

แล้วฝนตกอย่าให้น้ำเข้าบ้าน

ที่เหลือค่อยว่ากัน