อยากรู้ว่าเคยมีใครเศร้าหนักมาก ๆ เพราะสัตว์เลี้ยงกลับดาวบ้างมั้ย

แบบที่มันไม่ใช่แค่ “คิดถึง”

แต่บ้านทั้งบ้านเหมือนเปลี่ยนไปเลย

มุมเดิมที่เคยนอนยังอยู่
ชามข้าวยังอยู่
ของเล่นยังอยู่
แต่เจ้าของของพวกนั้นไม่อยู่แล้ว

แล้วสิ่งที่น่าจะหนักมากคือ สัตว์เลี้ยงไม่ได้อยู่กับเราแค่ตอนว่าง

มันอยู่ในกิจวัตรแทบทุกวัน

ตื่นมาก็เห็น
กลับบ้านมาก็เจอ
นั่งทำงานมันก็อยู่ใกล้ ๆ
บางตัวนอนห้องเดียวกัน
บางตัวรู้เวลาที่เราจะกลับบ้านดีกว่าเราอีก

พอมันหายไป ความเงียบเลยไม่ได้เกิดขึ้นแค่ครั้งเดียวตอนวันที่เสีย

แต่มันกลับมาใหม่ทุกครั้งที่เราเผลอทำอะไรตามความเคยชิน

เปิดประตูแล้วไม่มีใครวิ่งมา
ตื่นมาแล้วไม่มีใครอยู่ตรงเดิม
ซื้อของกินแล้วนึกขึ้นได้ว่าไม่ต้องซื้อเผื่อแล้ว

เราเลยสงสัยจริง ๆ ว่า ความสูญเสียแบบนี้เคยทำให้ใครเศร้าหนักจนกระทบการกิน การนอน การทำงาน หรือการใช้ชีวิตไปพักใหญ่ ๆ บ้างมั้ย

คำว่า “ซึมเศร้า” ในที่นี้ไม่ได้หมายความว่าความเศร้าจากการสูญเสียทุกครั้งจะเป็นโรคซึมเศร้า

แค่อยากรู้ว่า สำหรับบางคน การเสียสัตว์เลี้ยงหนึ่งตัว
มันเคยหนักจนชีวิตรวนไปเลยหรือเปล่า

เพราะบางทีสิ่งที่คนอื่นเห็นว่าเป็น “สัตว์เลี้ยง”

สำหรับเจ้าของ
มันอาจเป็นสมาชิกในบ้านที่อยู่ในแทบทุกวันของชีวิต

พอมันกลับดาวไป

สิ่งที่หายไปเลยอาจไม่ใช่แค่ตัวหนึ่งตัว

แต่มันคือชีวิตประจำวันชิ้นหนึ่ง
ที่จู่ ๆ ก็หายไปพร้อมกันด้วย