เราเคยคิดว่าการเรียกชื่อใครสักคน

ก็แค่เรียกเขาให้หันมา

จนเพิ่งเข้าใจว่า

บางชื่ออาจหมายถึง “ฉันมองเห็นตัวเองอยู่ในตัวคุณ”

ประโยคหนึ่งที่เราเคยได้ยินมานานคือ

“Call me by your name and I’ll call you by mine.”

เมื่อก่อนเรารู้แค่ว่ามันโรแมนติก

แต่ไม่เคยเข้าใจว่าทำไมประโยคธรรมดาแค่นี้ถึงให้ความรู้สึกใกล้ชิดอย่างประหลาด

จนไปเจอเรื่องเล่ากรีกโบราณเรื่องมนุษย์ที่ครั้งหนึ่งเคยถูกเล่าว่ามีสี่แขน สี่ขา และสองใบหน้า ก่อนจะถูกแยกออกจากกัน แล้วต้องใช้ชีวิตตามหาอีกครึ่งหนึ่งของตัวเอง

แล้วจู่ ๆ ประโยคนั้นก็เปลี่ยนความหมายไปเลย

“เรียกฉันด้วยชื่อของคุณ”

อาจไม่ใช่การบอกว่า

ให้ลืมว่าใครเป็นใคร

แต่มันเหมือนการพูดว่า

ระหว่างฉันกับคุณ

มีบางส่วนที่เส้นแบ่งมันหายไปแล้ว

เรารู้จักความรู้สึกแบบนั้นดี

เวลามีใครคนหนึ่งอยู่ในชีวิตนานพอ

ชื่อเขาไม่ได้อยู่แค่ในช่องแชต

เพลงบางเพลงกลายเป็นเขา

ร้านอาหารบางร้านกลายเป็นเขา

ถนนบางสายกลายเป็นเขา

แม้แต่ตัวเราในบางช่วงเวลา

ก็เหมือนมีเขาปะปนอยู่ด้วยจนแยกไม่ออก

มันจึงแปลกดีที่มนุษย์ใช้เวลามากมายกับการพยายามรักษาความเป็น “ฉัน”

ชื่อของฉัน

ชีวิตของฉัน

ความฝันของฉัน

โลกของฉัน

แต่พอรักใครจริง ๆ

เรากลับค่อย ๆ เปิดพื้นที่ในคำว่า “ฉัน”

ให้มีใครอีกคนเข้ามาอยู่

ไม่ใช่เพื่อหายไปในเขา

แต่เพราะวันหนึ่ง

เราเริ่มรู้สึกว่าการมีอยู่ของเขาได้เปลี่ยนความหมายของการเป็นเราไปแล้ว

และตรงนี้เองที่ทำให้เรื่อง “อีกครึ่งหนึ่ง” น่าสนใจ

บางทีเราไม่ได้ตามหาใครสักคนเพราะตัวเราไม่สมบูรณ์

เราอาจสมบูรณ์อยู่แล้วก็ได้

เพียงแต่มีบางคนที่เมื่อได้พบกัน

ทำให้เราเห็นส่วนหนึ่งของตัวเองที่ไม่เคยรู้ว่ามีอยู่

ความอ่อนโยนที่เราไม่เคยใช้

ความกล้าที่ไม่เคยมี

ความสุขแบบที่ไม่เคยรู้จัก

หรือแม้แต่ความกลัวบางอย่างที่เราเคยซ่อนเอาไว้

เขาไม่ได้เอาอีกครึ่งหนึ่งมาคืนให้เรา

เขาแค่ทำให้เราเห็นว่า

ในตัวเรามีพื้นที่มากกว่าที่เคยคิด

แล้วบางที นั่นอาจเป็นเหตุผลที่ชื่อของคนบางคน

ต่อให้วันหนึ่งไม่ได้ถูกเรียกออกมาดัง ๆ อีกแล้ว

ก็ยังฟังดูเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของชื่อเราอยู่ดี